Tijdens mijn solowereldreis in 2008-2009 ontmoette ik in Australië de piloten Nicholas (Nick) en Owen uit Alaska. Wat ik het allermooiste vind aan (solo)reizen, is dat je de meest geweldige mensen ontmoet. Er komt vaak een hele intense vriendschap uit voort in de korte periode dat je elkaar leert kennen. Zo dus ook met Nick en Owen, wie ik in 2010 opzocht in zijn eigen land, voor mij een droombestemming, Alaska! Dit blog gaat in op een aantal fragmenten uit mijn dagboek van deze reis in september 2010.
“Samen met Nick en Owen reisde ik via een prachtige route af naar The Kenai Peninsula, met als eindbestemming het knusse dorpje Sewart. De volgende ochtend moesten we vroeg op, we gingen per kajak een tweedaagse kajaktrip maken door de Prins William Sound. Heerlijk gepeddeld en al na vijf minuten in de kajak, kwamen de eerste dolfijnen voorbij! Verder nog veel zee-otters gezien. We hebben de hele dag gekajakt en zijn uiteindelijk op een klein strandje uitgestapt. Hier stond een leuke cabin voor ons klaar. Een prachtplek, van alle gemakken voorzien en waar het zelfs mogelijk is om een kampvuur te maken of met bijlen te gooien tegen een boom! De volgende ochtend waren we al vroeg wakker en genoten van het prachtige uitzicht vanuit de cabin. Tijdens ons ontbijt op het strand (uiteraard dagelijks met ei, bacon en koffie), hoorden we geritsel in de bosjes naast het houten toilethokje. Toen we omkeken, zagen we gewoon een zwarte beer die heerlijk aan het genieten was van de besjes in de struiken. Fantastisch, zo dichtbij, zich totaal niet van ons bewust. We waren gelukkig wel blij toen hij later weer verdween en ons werd ook direct duidelijk waarom er zo’n veer met enorm kabaal op de deur van het toilethokje zat. In de middag hebben we nog wat gepeddeld, hebben we wat hikes gelopen en zijn we later terug gekajakt naar Sewart. Bij aankomst in Sewart nam ik afscheid van Owen die terug ging naar zijn woonplaats Juneau. Nick en ik reden terug naar Anchorage om ons klaar te maken voor het volgende avontuur.
Dit stuk van de wereld is echt spectaculair, zo anders dan de rest van de landen waar ik ben geweest. Het is hier heel normaal om te gaan jagen en zo je voorraad voor de winter in enorme vriezers te leggen, de porties eten zijn echt enorm (niet groot, maar enorm) en zoveel mensen die hun eigen vliegtuigje hebben. We gingen op bezoek bij de ouders van Nick, even verderop. Dit deden we natuurlijk niet met de auto, maar gewoon per vliegtuig! Ik heb namelijk kennisgemaakt met het fenomeen dat het hebben van een klein vliegtuigje of watervliegtuigje hier net zo normaal is als het hebben van een fiets in Nederland. Echt geweldig! Ik keek elke keer mijn ogen uit op de kleine vliegveldjes en al helemaal bij het horen dat de vliegtuigjes in de winter ski’s krijgen zodat ze ook op water etc. kunnen landen (wel makkelijk voor de watervliegtuigjes aangezien al het water hier gaat bevriezen).
Tegen schemering maakten we nog een tripje met het vliegtuig naar een gletsjer net buiten de stad. Voor mij was dit echt de eerste keer dat ik zo’n grote gletsjer zag! We vlogen er kalm bovenlangs en landen daarna op een soort vlakte tussen de rotsblokken met uitzicht op de gletsjer. Het was echt een heel magische plek! In eerste instantie zouden we hier ook blijven kamperen, maar door de weersvoorspellingen hebben we dit uiteindelijk niet gedaan en zijn we teruggevlogen naar Anchorage voor één van mijn laatste avonturen in Alaska.
We gingen namelijk opnieuw met het vliegtuig op pad, dit keer naar Talkeetna, een klein toeristisch dorpje op ongeveer één uur vliegen van Anchorage en een uitvalsbasis aan Denali National Park en de Mount McKinley, met 6194 meter de hoogste berg van Noord-Amerika. Ik was hier net buiten het toeristenseizoen en dat betekent dat alle attracties langzaamaan dichtgaan en zich voorbereiden op de winter, zo was helaas het nationaal park gesloten. We gingen hier vooral naar toe voor de mooie uitzichten en om een ander deel van Alaska te zien. We hebben lekker rondgelopen in en rondom het dorp en vermaakten ons prima bij de lokale brouwerij en op het terras. De volgende ochtend maakten we een boottocht en gingen we de bossen in onder leiding van een ranger die zo in een western movie kon met al die geweren!”
Wat was dit een prachtige en absoluut onvergetelijke reis onder leiding van een geweldige gids, die ik graag nog eens maak! Mocht je deze blog lezen (en vertalen) Nick: nogmaals super bedankt en er komt een moment dat ik weer terug kom!
